Tag Archives: PVV

De extreme overeenkomsten

17 feb

Zou het ooit eerder zijn voorgekomen, vier landelijke lijsttrekkers die zich op het moment suprême voor de rechter moesten verweren of leefden onder de dreiging daarvan? De bekendste is natuurlijk Geert Wilders, veroordeeld vanwege zijn ‘Minder, minder’-retoriek. Hij is in afwachting van het hoger beroep, maar mag dus nog minstens één keer in het beklaagdenbankje plaatsnemen.

Nummer 2 heet Henk Krol. Op het moment dat hij aanvoerder werd van 50Plus was hij nog verwikkeld in een rechtszaak over onterecht bestede gelden door de Gay Krant, zijn ‘kindje’. Afgelopen week besliste de rechtbank in Den Bosch dat niet hij, maar de Stichting Vrienden van de Gaykrant twee ton subsidie moet terugbetalen. Ik vermoed overigens dat de juridische strijd daarmee nog niet ten einde is.
Saillant detail: beide heren waren ooit actief voor de Tweede-Kamerfractie van de VVD; Wilders als lid en Krol als voorlichter.

Derde is dit rijtje is een andere wegloper, Sylvana Simons. De naam van haar partij, Artikel 1, lijkt wel heel erg op die van anti-discriminatieclub Art. 1. En aangezien beide organisaties het niet met elkaar eens kunnen worden over een naamaanpassing dreigt ook hier een rechtszaak.

Als laatste noem ik Burhan Gökalp, de lijsttrekker én -duwer van de Vrije Democratische Partij. Gökalp noemt joden ‘erger dan de duivel’ en homoseksualiteit ‘een besmettelijke ziekte’. Dat was -gevoegd bij nog wat antisemitische en homofobe uitlatingen- voldoende reden voor een aangifte. Wordt vervolgd.

Er zijn meer overeenkomsten tussen bovengenoemde politici en hun partijen. Alle vier zijn ze bevangen door het discriminatievirus (ze zijn fanatiek voor dan wel tegen moslims -VDP en PVV-, voor senioren -50Plus- en voor zo ongeveer alle minderheden -Artikel 1-). Geen van vieren hebben ze hun partijprogramma laten doorrekenen door het Centraal Planbureau (wat wellicht verstandig is, want -misschien met uitzondering van Artikel 1- de gepresenteerde verkiezingsprogramma’s zijn onbetaalbaar). En alle vier lijsttrekkers hebben last van een enorm ego.  

Weet wat u stemt op 15 maart. Maar als ik u was zou ik in ieder geval bovenstaand kwartet negeren.  

wilders krol  gokalp simons

Advertenties

Twee millennia terug met de SGP

17 jan

Tot de weinige partijen die wèl met de PVV een regering willen vormen behoort de SGP. Gisteren twitterde iemand: “DENK! aan het flyeren in Alkmaar. Ze spreken alleen donkere mensen aan. Het is net de politie.” De voorlichter van de SGP-fractie in de Tweede Kamer reageerde snel: “Zowel bij Denk als bij de politie is er veel voor te zeggen.” Met het gedeelde racisme zit het dus wel goed tussen de SGP en de PVV.

menno

Er zijn natuurlijk ook verschillen. Waar de Partij voor de Vrijheid de lijfstraffen vooralsnog wil beperken tot knieschoten -mits de eigenaar van dat lichaamsdeel Marokkaans is uiteraard-, richt de SGP het geweer liever op nek of hart. De mannenbroeders durven het alleen niet meer in het verkiezingsprogramma te zetten, ondanks een poging daartoe van de afdeling Zaanstad. De inspanningen van secretaris Willem Visser om de tekst toch in het program te krijgen, strandden op het allereerste SGP-congres. Het gebrek aan congressen daarentegen bindt beide partijen overigens weer. 

Een jaar of wat geleden bracht ik verkiezingsfolders rond voor mijn eigen clubje, ROSA. Het was zondagochtend, Koog aan de Zaan sliep uit. Toen ik een flyer in een brievenbus aan de Stokkenmolen duwde, trok iemand met grote kracht de voordeur open. Een rood aanlopende man stapte met de ROSA-folder, die hij onderweg woedend verfrommelde, op me af. Het was Willem Visser, bleek me later. Die sliep natuurlijk niet uit, want hij moest vandaag nog een paar keer naar de kerk. Omdat hij van zijn geloof niet mocht vloeken, begon hij te schuimbekken. En terwijl hij het flyerrestant in mijn hand duwde, schreeuwde hij me toe: “Op zondag wordt er geen post bezorgd!!” Waarna hij zijn huis instormde en de deur met een stevige klap dichtsloeg.

Omdat achterlijkheid vele grenzen kan opheffen, ben ik heel benieuwd naar het huwelijk tussen de SGP en de PVV.

zondag

DZ is geen PVV. Maar toch…

5 nov

Citaat uit een interview in Dagblad Zaanstreek (5-11-2016) met Juliëtte Rot, de plaatsvervangend fractievoorzitter van Democratisch Zaanstad: “DZ wordt steeds de extreem-rechtse hoek in getrokken. Een statenlid van de PVV kwam donderdag naar de raad en wilde mij spreken. Gewoon in de hal, het ging nergens over en toch wordt er meteen gekletst. Ik heb niets met de PVV en ik krijg er ook niets mee.”

Ik geloof Juliëtte Rot op haar woord. De afgelopen maanden heeft ze in het brandpunt van de nationale belangstelling gestaan, nadat ze de spotlights had gezet op problemen in Poelenburg (die overigens nog erger zijn dan veel media, afgeleid als ze waren door vlogger Ismail Ilgun, naar buiten brachten). Juliëtte verdient respect voor de wijze waarop ze de strijd aanging. Ze deed dat in alle openheid, met lef, met argumenten en met suggesties voor oplossingen. Ze kreeg -naast veel steun- een lading haat over zich heen, maar liet zich nooit verleiden tot een stellingname die met name bij de PVV populair is. Met andere woorden: ze vermeed het om de ‘allochtone’ of ‘islamitische’ kaart te spelen. En daarvoor verdient ze respect en steun.

Tegelijkertijd: dat Democratisch Zaanstad soms wordt gekoppeld aan extreem-rechts is minder verbazingwekkend dan Juliëtte Rot doet voorkomen. Het is voor een belangrijk deel, zo niet geheel, te wijten aan haar vriend Aart Molenaar. Die richtte in 2002 DZ op en regeert daar sindsdien met harde hand. Iedereen die dwarslag in ‘zijn’ partij vloog er in de loop der jaren uit, van mede-fractieleden tot complete besturen. Molenaar had de touwtjes stevig in handen en hield dat vijftien jaar vol, ongeacht de gevolgen voor aanvankelijke sympathisanten.

Ziek

Het werd problematisch voor Molenaar toen hij afgelopen februari ziek werd en in de raad verstek moest laten gaan. Van buitenaf probeerde hij invloed te blijven uitoefenen op de politieke besluitvorming, maar dat ging hem duidelijk moeilijk af. Het leek er op dat zijn aandoening niet alleen lichamelijke, maar ook geestelijke gevolgen had. Waar Molenaar voorheen al regelmatig uit de bocht vloog met teksten die schadelijk waren voor onder anderen minderheidsgroepen, werd dat daarna nog veel erger. Vanaf zijn ziekbed sloeg hij wild om zich heen naar allochtonen in het algemeen en moslims in het bijzonder. Hij schrok er niet voor terug om regelrechte leugens op zijn Facebookpagina te plaatsen (over diefstal en brandstichting in Zaanstad, die in werkelijkheid elders en op andere tijdstippen plaatsvonden, zie hieronder). En toen hij daar op werd aangesproken, weigerde hij om de teksten te verwijderen.

aart-molenaar-over-beroving-16-9-2016aart-molenaar-over-in-brand-gestoken-politieauto-12-9-2016

 Voorafgaand aan de vorige gemeenteraadsverkiezingen vroeg een krant Molenaar waarop hij bij de laatste verkiezingen had gestemd. Hij wist niet meer of het de VVD of de PVV was geweest. Afgaand op zijn uitlatingen in met name 2016 valt de VVD inmiddels af. Een deel van de door Molenaar verspreide verhalen komt van extreem-rechtse websites. Op Twitter haalt hij met grote regelmaat en instemming PVV-vertegenwoordigers aan. En op zijn Facebookpagina geeft hij alle ruimte aan racisten (door Molenaar toegestane reactie op een door hem gepost bericht over een islamitische agent: “En dat tuig laten ze werken bij de politie. Gelijk ophangen.”)   Dat DZ, zoals Juliëtte Rot zegt, ‘de extreem-rechtse hoek wordt ingetrokken’ verbaast dan ook niet, gezien het bovenstaande.

Afstand

Wat wel verbaast is dat de partij niet of nauwelijks afstand neemt van Molenaar. Toen hij in mei jl. via een aantal warrige tweets zijn eigen fractie de wacht aanzegde en liet doorschemeren een nieuwe partij te willen oprichten, reageerde de resterende fractie met een bericht op de eigen site (het is inmiddels verwijderd, maar staat hieronder). De fractie schreef onder meer: “Tot nu toe hebben wij uit vriendschap, respect en collegialiteit niet over de gezondheid van Aart gesproken, maar hij maakt het ons zo wel erg moeilijk.” Daar bleef het bij.

aart

ziekmelding-molenaar-op-dz-site-7-6-2016

De enige DZ-vertegenwoordiger (wie zit daar eigenlijk in het bestuur? Een partij als DZ die de transparantie predikt, zou wel eens wat opener kunnen zijn over de samenstelling van de eigen partij) die vier maanden later kritisch naar buiten trad, was fractielid Eric Sellmeijer. Afgelopen september verweet hij via zijn Facebookpagina Aart Molenaar ‘stomme en onware internetbraaksels’ te verspreiden. Omdat Sellmeijer in hetzelfde stuk zelf eveneens beledigingen en onwaarheden verspreidde (over een woordvoerder van burgemeester Faber), zag hij zich genoodzaakt om zijn raadszetel in te leveren. Het siert hem dat hij wèl de consequenties trok uit het eigen handelen. 

Op de DZ-site (peildatum 5-11-2016) staat nog altijd vermeld dat ‘Aart Molenaar door persoonlijke omstandigheden het fractievoorzitterschap tijdelijk aan Juliëtte Rot [heeft] overgedragen. Deze periode zal duren tot het zomerreces van 2016’. Inmiddels lonkt het winterreces van 2016/’17, maar Molenaar is nog altijd niet in de raad teruggekeerd. In de tussentijd heeft de partij geen tijdelijke vervanging kunnen aanwijzen. Molenaar blokkeerde die mogelijkheid. Het betekent dat de oppositie al meer dan een half jaar met één zetel minder opereert. Het vervallen van een oppositionele zetel luistert nauw in een raad waar de coalitiepartijen slechts één stem meer hebben dan de oppositie.

Afscheid

Democratisch Zaanstad is de afgelopen maanden fel tekeer gegaan over de kosten voor het afscheid van burgemeester Geke Faber, maximaal €50.000,-. Voor dat bedrag wordt een hele reeks aan activiteiten georganiseerd, waarbij ook nog eens iedereen welkom is. Desondanks vindt DZ het geldverspilling. Dat mag, het is een politieke keuze. Maar de heftige stellingname komt wel wrang over, in de wetenschap dat de al zeven maanden niet in de gemeenteraad verschenen Aart Molenaar gedurende die periode ruim €10.000,- aan gemeenschapsgeld heeft ontvangen. Zonder daarvoor iets te hoeven doen en zonder een ander de mogelijkheid te geven het raadswerk (tijdelijk) over te nemen. En het wringt nog meer in de wetenschap dat DZ (samen met die andere criticaster, POV) de afgelopen jaren op grote schaal fractiegeld over de balk heeft gegooid.

De huidige, gehalveerde DZ-fractie spreekt met twee monden. En zwijgt tegelijkertijd, waar nodig geacht, in wel twaalf talen. Een serieus te nemen partij had een leugens en haat verspreidend en publiek geld verspillend raadslid al lang uit de fractie en de partij gezet. Democratisch Zaanstad is blijkbaar nog niet zover. Het is een teken van onvolwassenheid. Een beetje bescheidenheid kan dan ook geen kwaad. En wat minder verbazing over het door sommigen gelegde verband met extreem-rechts zou eveneens niet misstaan. Pas als de eigen zaken op orde zijn, kan DZ anderen weer met recht en reden de maat nemen.

PVV

Overigens, een aantal jaren geleden deed de PVV al eens een poging om in Zaanstad voet aan de grond te krijgen. De partij benaderde onder meer een Zaankanter met het verzoek om hier deelname aan de gemeenteraadsverkiezingen voor te bereiden. Saillant detail: de man was van buitenlandse komaf. Toen hij echter doorkreeg dat hij als ‘allochtoon’ uithangbord van de PVV zou worden gebruikt (“Zie je wel, we hebben niets tegen buitenlanders.”), bedankte hij voor de eer. Het zou me echter niet verbazen als de PVV bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 een nieuwe poging tot deelname in Zaanstad doet. 

 dz-tot-19-maart-2014
De situatie bij Democratisch Zaanstad vóór maart 2014. Inmiddels is er van deze groep bijna niemand meer actief voor DZ. 

De inflatie van het verzet

25 mrt

De begrippen uit de Tweede Wereldoorlog zijn aan inflatie onderhevig. Illegaliteit toen stond gelijk aan het opkomen voor vrijheid en mensenrechten. Illegaliteit nu leidt in toenemende mate tot vrijheidsbeperking en mensenrechtenschendingen. Waar het verzet zich in 1940-’45 teweer stelde tegen onverdraagzaamheid, munt Geert Wilders anno 2016 intolerantie met de hashtag #kominverzet. Zijn partij- en onze oud-streekgenoot Martin Bosma verdedigt in zijn boeken de apartheid en noemt Hitler een linkse dictator. Die laatste theorie is zo baanbrekend dat er zelfs in de Verenigde Staten over van gedachten werd gewisseld. In een kort geleden uitgelekte e-mail noemde Hillary Clinton Bosma’s publicatie ‘idiotic’ en ‘nonsense’. Blijkbaar heeft zij in het verleden wel geschiedenislessen gevolgd.

Via Facebook stuitte ik vorige week op iemand die zich als profielfoto een afbeelding van Zaandammer Walraven van Hall had aangemeten. Bij elke post schreef hij: “Mijn naam is Wally van Hall. Dit is mijn daad van verzet.” Zijn berichten waren opvallend genoeg steevast islamo- en xenofoob.

Een illegaal is tegenwoordig een parasiterende misbruiker, extreemrechts leidt het vaderlandse verzet en Nederlands belangrijkste fascismebestrijder ooit keert zich postuum tegen minderheden. Wat overblijft is de vraag waar het de afgelopen zeventig jaar misging.

Wally

 

Martin Bosma, voor al uw sprookjes

5 jun

In het PVV-verkiezingsprogramma uit 2010 staat een opvallende zin: “Op 4 mei gedenken wij de slachtoffers van het (nationaal) socialisme.” Let op de haakjes. De theorie dat socialisten, communisten en andere Gutmenschen verantwoordelijk waren voor de opmars van Hitler en zijn trawanten werd uitgewerkt in De schijn-élite van de valse munters, een boek van PVV-ideoloog en Kamerlid Martin Bosma. Sterker: Hitler wás een socialist.

De oppervlakkige beschouwer kan na lezing denken dat deze voormalige Knollendammer een punt heeft. Maar een andere Zaankanter, Rob Hartmans, toonde in zijn publicatie Vijandige broeders? al aan dat Bosma herhaaldelijk bronnen manipuleerde en citaten verminkte om zijn gelijk te halen. Daarmee is meteen de parallel duidelijk tussen het PVV-programma en Bosma’s schrijfwerk. 

Vijf jaar later presenteert Bosma een vers boek, Minderheid in eigen land. Over de apartheid, en hoe links Nederland schuldig is aan genocide in Zuid-Afrika. Het is wederom een verhaal vol doemscenario’s, domino- en complottheorieën. En het bevat meer voetnoten dan ooit tevoren. De exegeten onder ons gaan het nog druk krijgen met de analyse ervan.

De liefhebbers van sprookjes zijn bij Bosma opnieuw aan het goede adres. Voor feiten kan men beter bij anderen terecht.

bosma

Huilen voordat je geslagen wordt

29 mei

Democratisch Zaanstad liep de afgelopen jaren steeds vaker gelijk op met de Partij voor de Vrijheid. Verwonderlijk is dat niet, met een DZ-partijleider die al eens openlijk zijn PVV-sympathie uitte. Het is dan ook niet vreemd dat DZ zich deze maand keerde tegen de bouw van een islamitisch centrum in Assendelft. 

Op 12 mei plaatste Democratisch Zaanstad er een stukje over op de eigen website. De taalkundige wat merkwaardige kop erboven was: “Het hokje islamofobie Assendelft staat.” En de openingszinnen luidden: “Voordat je het weet word je als raadslid in het hokje ‘islamofoob’ geplaatst. Want je moet in een hokje. Eerst in het hok ‘links’ of ‘rechts’, dat dan weer is onderverdeeld in andere hokjes.” Even afgezien van het feit dat geen partij (vermeende) opponenten zo vaak wegzet als (extreem-)links als DZ; er is nog wat merkwaardigs aan de hand met de eerste regels. Er was namelijk niemand die DZ islamofoob had genoemd. DZ noemt ook geen bronnen waaruit iets anders blijkt. Maar desondanks bestond er bij Aart Molenaar c.s. al op voorhand behoefte om zich in te dekken tegen een kwalificatie die of een hokje dat ergens ‘staat’. Het resultaat: digitaal verzet tegen een onzichtbare tegenstander. Een gevecht tegen een windmolen.

Gisteren verscheen het nieuwe boek van PVV-Kamerlid Martin Bosma, getiteld Een minderheid in eigen land. Op dat moment was er één recensie van deze publicatie bekend, van NRC Handelsblad (dat er slechts één ster voor overhad). De reactie van Bosma in The Post Online: “Ik wist van tevoren dat dit boek zou worden afgefakkeld in de mainstream media. Alles wat je als PVV’er produceert is in die kringen immers verdacht, of van laag allooi, of je hebt volgens hen een geheime agenda. Ik zal als een verdediger van de apartheid worden weggezet, of als iemand die niet weet waar hij het over heeft.”

Eén bespreking, en Bosma weet al dat er een groot mediacomplot bestaat om hem en zijn partij af te fakkelen. ‘Die kringen’ hebben het immers per definitie op hem voorzien. Nog voor er boekbesprekingen verschijnen weet hij zich al kansloos; de vijand is immers overal en almachtig. Des te raarder dat hij gisteravond in het tv-programma Pauw, van zijn geliefde omroepvijand, de VARA, zonder veel tegenspraak te ondervinden reclame mocht maken voor zijn nieuwe product. En des te triester dat een volksvertegenwoordiger zoveel paranoia en gebrek aan zelfvertrouwen etaleert.

Sinds deze maand hebben DZ en de PVV er een nieuw dwarsverband bij. Ze huilen daar graag, nog voordat ze geslagen worden. Misschien omdat ze eigenlijk zelf ook wel weten dat hun standpunten weinig hout snijden en nogal makkelijk te weerleggen zijn? Of is het meer omdat ze zich er van bewust zijn dat hun stellingnames veelal meer vanuit de onderbuik dan uit de hersenpan komen? 

(Vrijdag meer over het grote Bosma-boek.)

DZ

De fascistische jeugd van PVV-Kamerlid Raymond de Roon

7 mrt

Op 7 maart 2015 maakte De Telegraaf bekend dat PVV-Kamerlid Raymond de Roon vragen had gesteld aan minister Koenders van Buitenlandse Zaken. De aanleiding: in een Turks ziekenhuis werd een gewonde IS-commandant verpleegd. En dat vond De Roon niet kunnen: “Deze terrorist moet in een diepe kerker worden gegooid in plaats van te worden vertroeteld in een ziekenhuis.” Wat Koenders betrokkenheid was bij de verpleging in het verre buitenland bleef onhelder. En dat de Conventie van Genève ook de verpleging van gewonde vijanden verplicht stelt zal De Roon worst zijn. Gewonde islamisten dienen te creperen.

Genadeloosheid en geweld zijn een constante in De Roons gedachtegoed. Dat daarbij wetten en afspraken mogen worden geschonden eveneens. Hieronder een citaat uit mijn boek Averechts (2014). Het biedt een onthullend kijkje in de fascistische jeugdjaren van Raymond de Roon. We schrijven de jaren 1970 en 1971, toen de extreemrechtse Nationale Veiligheidsbrigade (een uitvinding van de Amsterdamse maker van het ultrarechtse blad De Vrije Pers en would-be-politicus Max Lewin) met geweld een einde wilde maken aan alles wat links was of leek.  

Van een heel ander kaliber was de open brief die Charles Evers uit Oegstgeest en Amsterdammer Raymond de Roon aanboden aan De Vrije Pers. Een halve pagina lang mochten de twee scholieren zich beklagen over ‘de destructieve politiek van linkse extremisten’. Als de overheid en politie daar niet harder tegen optrad ‘zal de zwijgende meerderheid gedwongen worden het parlementair-democratische stelsel tijdelijk buiten werking te doen stellen om langs buitenparlementaire weg tot een krachtig bewind te geraken’. Het Griekse kolonelsbewind was daarbij hun lichtend voorbeeld. Ze eisten dat de overheid ‘instellingen als de ASVA, Socialistische Jeugd, Rode Jeugd, VPRO enz. (…) met àlle middelen zal bestrijden en de kop indrukken’. Omdat ze wel inzagen dat dat er voorlopig niet in zat riepen ze hun leeftijdsgenoten op een ‘Nationale Jongerenorganisatie ter verdediging van de normen en waarden van onze samenleving en ter bestrijding van extremistische uitwassen’ op te richten.

Raymond de Roon wilde dus als 18-jarige de parlementaire democratie een tijdje afschaffen en gewelddadige ordediensten stichten. Hij werd in 2006 Tweede-Kamerlid voor de Partij voor de Vrijheid en vier jaar later ook nog PVV-raadslid in Almere. In zijn hoedanigheid als volksvertegenwoordiger stelde hij voor om stadscommando’s te formeren die de verloedering van Nederland hardhandig konden tegengaan. Het deed denken aan een organisatie waarbij De Roon zich in de zomer van 1971 aansloot, de Nationale Veiligheidsbrigade. Deze vereniging kwam tot stand na een oproep in, opnieuw, De Vrije Pers. ‘Ex-beroepsmilitair, uitholling van onze nationale weerbaarheid meer dan beu, zoekt contact met andere ex-beroepsmilitairen, oud-commando’s en mariniers, voormalige leden van de Koninklijke Marechaussee, gewezen politiefunctionarissen, leden en ex-leden van de Nationale Reserve en andere gezagsgetrouwe burgers van Nederlandse nationaliteit voor oprichting van een Nationale Veiligheidsbrigade’, luidde de lange volzin waarmee een anonymus zijn plan bekendmaakte. Het lijkt er overigens sterk op dat achter de ‘ex-beroepsmilitair’ niemand minder dan Max Lewin schuilging. Hij beantwoordde namens de NVB de vragen van nieuwsgierige journalisten, berichtte via zijn eigen blad over de vorderingen en begon daarin tegelijkertijd een ‘cursus zelfverdediging anti-guerilla oorlogvoering’ die gericht was tegen ‘politieke gangsters’. Belangstellenden ‘zal de wapenvoering worden geleerd, het vervaardigen en onschadelijk maken van ontplofbare stoffen, handgranaten, landmijnen enz. enz.’

Misschien wel de duidelijkste aanwijzing dat Max het NVB-brein was leverde de Binnenlandse Veiligheidsdienst. Net als bij veel van Max’ eerdere initiatieven achtte de dienst het raadzaam om onmiddellijk over te gaan tot observatie en infiltratie. Bewaard gebleven BVD-verslagen geven een goed beeld van de NVB-vergaderingen. Op 30 oktober 1971 vond de eerste plaats. Het Amsterdamse Cosy Corner bood de brigade-in-oprichting gastvrijheid, net als het eerder had gedaan bij Nieuw Rechts. ‘Omstreeks 11.30 uur waren in een bovenzaal van genoemd café 19 personen bijeen, waaronder twee vrouwen’, noteerde de BVD-afgevaardigde in zijn verslag. Max had de uitnodigingen verzonden, zat de bijeenkomst voor en voerde het merendeel van de tijd het woord. Op een vraag wat te doen tegen bijvoorbeeld terreur, antwoordde hij ‘dat de leden van de NVB gewapend moeten zijn en dus te allen tijde kunnen optreden’. Dat het recht niet in eigen hand genomen mocht worden, zoals in het zaaltje werd geopperd, schoof Max volgens de BVD-notulist terzijde. ‘Hij (Lewin) staat in contact met iemand die zeer bekwaam is in het omgaan met springstoffen.’

Raymond de Roon had op zijn idee voor een ‘Nationale Jongerenorganisatie’ onvoldoende respons gekregen, maar de Nationale Veiligheidsbrigade leek hem een prima alternatief. De inmiddels 19-jarige rechtenstudent aan de Vrije Universiteit was een van de weinigen die tijdens de NVB-oprichtingsvergadering opmerkingen plaatsten. Hij ‘vertelde zich dood te ergeren aan de langharige elementen die de VU bevolken; toevallig kreeg hij een nummer van het blad De Vrije Pers in zijn bezit en daarna is hij in contact getreden met Lewin’, aldus de BVD-waarnemer. De Roons ergernis was voldoende reden om zitting te nemen in het driekoppige NVB-bestuur, naast de Haagse gehoorapparatenverkoper Pieter M.J. van der Linden en diens stadsgenoot Paulus van Goch.

De BVD analyseerde het mogelijk gevaar dat uitging van de weerbaarheidsvereniging. ‘Tijdens de vergadering bleken er nogal wat verschillen van inzicht te bestaan over de eventueel te ondernemen activiteiten: sommigen wilden van de NVB een regelrechte knokploeg maken, anderen wensten uitsluitend legale acties te voeren. Evenmin was men het aanvankelijk eens over de vraag of de NVB-leden al dan niet bewapend moesten worden. (…) Het bleek dat Van Goch een man van de daad was; hij zou het liefst direct met een aantal medestanders de straat opgaan om daar orde op zaken te stellen, getuige uitlatingen als: “We zullen die raddraaiers en dat andere tuig wel eens leren.” Van der Linden stelde zich wat minder militant op.’ Al te grote zorgen maakte de Binnenlandse Veiligheidsdienst zich niet. ‘Aangezien er aanwijzingen zijn dat de bestuursleden gecoacht worden door Max Lewin lijkt de kans groot dat ook deze organisatie de weg zal volgen van vele andere politieke creaties van deze figuur en roemloos zal verdwijnen.’

Die laatste inschatting klopte. Binnen het jaar viel de NVB uiteen in een relatief gematigde stroming die werd geleid door Van der Linden en een radicale vleugel met onder andere Van Goch die aansluiting vond bij de net opgerichte, nazistische Nederlandse Volksunie. Raymond de Roon was toen al van het toneel verdwenen. Zijn ouders dwongen hem om zijn bestuurslidmaatschap op te geven nadat een voormalige NSB’er zich bij hun voordeur vervoegde. Van der Linden: ‘De vader werd hierdoor zo van weerzin vervuld dat hij zijn zoon direct verbood nog verder met ons in zee te gaan.’

De Roon