#Metoo. En de slimme aanpak van Jelle Brandt Corstius

26 Okt

De hashtag #Metoo maakt wat los, en terecht. In het kielzog van de onthullingen over de seksuele misdrijven van Harvey Weinstein buitelen er steeds meer getuigenissen uit de kast over mannen die zich misdragen.

Een linksgeaarde kennis van me wist, onder vermelding van #Metoo (was hij ook misbruikt, vroeg ik me af) op Facebook de oplossing van het euvel: “De bevrijding van de vrouw zal pas mogelijk zijn wanneer het kapitalisme plaats heeft gemaakt voor een menswaardig bestaan voor iedereen wereldwijd!” Ik wees hem er op dat de troepen van anti-kapitalist Stalin zich in 1945 massaal schuldig maakten aan verkrachting van onder anderen Duitse vrouwen en vrouwen die net bevrijd waren uit de concentratiekampen. Mijns inziens had dat weinig met ‘bevrijding’ te maken. Volgens mijn kennis had ik het mis. “De verkrachtingen door de Russen zijn naar mijn mening op gebakken lucht gebaseerd.” Toen een mede-Facebooker vervolgens ook nog eens wist te melden dat ik een CIA-agent was en Noord-Korea een heilstaat haakte ik af. Met sommige vrienden heb je geen vijanden meer nodig.

Jelle Brandt Corstius pakt het slimmer aan. Hij is naar eigen zeggen een jaar of vijftien terug gedrogeerd, gedwongen tot orale seks en bijna anaal verkracht. Me dunkt dat hij deze week alle reden had om #Metoo te roepen. Maar wat hij eigenlijk wilde zeggen, namelijk wie de dader was van dat misdrijf, werd hem onmogelijk gemaakt. Brandt Corstius had zijn name-and-shame-artikel voor Trouw al klaar toen de advocaat van de wederpartij hem een gepeperde brief stuurde. Als hij de naam van de dader onthulde zou Brandt Corstius een aanklacht wegens smaad en laster tegemoet kunnen zien.

Brandt Corstius had, zoals het meestal gaat bij verkrachtingen, geen getuigen voorhanden en is bovendien niet kapitaalkrachtig genoeg om het juridische gevecht aan te gaan met zijn belager. En dus noemt hij de naam van de verdachte niet. Maar op basis van hetgeen hij wel vertelt, kom je een heel eind bij het achterhalen van de persoon in kwestie.

De feiten op een rij.
1. De verdachte is een man.
2. De man in kwestie leeft nog.
3. Brandt Corstius vertelde dat de verkrachting plaatsvond aan het prille begin van zijn tv-carrière en dat de dader ook in die omgeving moet worden gezocht. Inmiddels is duidelijk dat beiden toen werkten voor het tv-programma Barend en Van Dorp.
4. Brandt Corstius werkte daar van 2002 tot 2004 als redacteur.
5. Brandt Corstius heeft al laten weten dat Frits Barend en Henk van Dorp in ieder geval niet tot de verdachten gerekend mogen worden.
6. Brandt Corstius vertelde dat hij jaren geleden al aan een aantal vrienden en familieleden vertelde wat hem was overkomen. Bovendien kennen ook redactieleden van Trouw en van het ingeschakelde advocatenkantoor de naam van de verdachte.

We zoeken dus naar een nog levende man die tussen 2002 en 2004 werkte bij het tv-programma Barend & Van Dorp. Meer dan tien kandidaten die aan dit signalement voldoen zullen er niet zijn, schat ik. De vraag is nu wanneer iemand uit de school klapt over deze persoon. Dat kan een medeslachtoffer zijn of iemand die in het verleden al van Brandt Corstius de details heeft vernomen. Ik denk dat het een kwestie van dagen of weken is voor de naam in kwestie openbaar is.

Op een of andere manier lijkt me dat wel zo prettig voor de mannen en vrouwen in diens omgeving.

Update: Dat heeft dus nog geen week geduurd. 

Advertenties

Barbara Visser, de onvermijdelijke staatssecretaris

19 Okt

Op 30 september jongstleden slingerde ik deze tweet de wereld in:

Vandaag werd bekend dat Barbara staatssecretaris van Defensie wordt. De defensieportefeuille verrast me (ze is nu in de Tweede Kamer VVD-woordvoerster verkeer), het staatssecretariaat niet. Sterker, in 2008 en 2009 heb ik het er meermalen met Barbara over gehad.

Tussen 2006 en 2010 zaten Barbara en ik in de gemeenteraad van Zaanstad. Het was toen traditie om met een paar raadsleden na de commissie- en raadsvergaderingen te gaan borrelen, een gewoonte die we jarenlang hebben volgehouden. Dat gebeurde meestal bij de Chow Chow Bar aan de Zaandamse Hogendijk, maar ik kan me ook nog wel herinneren dat we met z’n drieën (GroenLinks-raadslid Saskia Hille was een andere vaste waarde) gingen poolbiljarten op de Westzijde, vlakbij Barbara’s woning. De gesprekken gingen tijdens die nogal eens tot sluitingstijd voortdurende uitstapjes over van alles; van relaties tot politiek en van Kroatische waterpoloërs tot het gezamenlijke kennissenbestand. Daarbij bleef Barbara overigens in alle opzichten nuchter; barkeeper Fred heeft haar weinig alcohol weten te slijten. (De anderen, op Saskia na, compenseerden dat overigens ruimschoots.)    

Bij enkele van die steevast aangename ontmoetingen hadden we het over Barbara’s mogelijke toekomst. Er was een kansje dat ze zou terugkeren naar haar geboorteland Kroatië, maar waarschijnlijk was mijns inziens dat ze achtereenvolgens wethouder, Kamerlid en staatssecretaris zou worden. Barbara hoorde de speculaties aan en zweeg meestal, een gebeitelde glimlach om de lippen.

Heel moeilijk vond ik het uitstippelen van haar voorliggende jaren niet. Barbara -‘Babs’ voor intimi- had alles wat haar geschikt maakte voor een snelle carrière. Waar Saskia en ik naar hartenlust roddelden, hield Barbara discreet haar mond. Ze trad als beste raadslid van haar fractie naar voren, maar maakte daarbij geen fouten. Ze wist als fractievoorzitter haar nogal wankelmoedige partijgenoten bijeen te houden. Ze riep geen grote weerstand op bij de rest van de gemeenteraad (iets wat ze als wethouder wist te continueren). Ze vertoonde geen geldingsdrang, en al helemaal niet ten koste van derden. En ze volgde braaf de liberale partijlijn, zonder al te veel naar de linker- of rechtervleugel te buigen. Barbara Visser was, zeg maar, het tegenovergestelde van de huidige liberale fractievoorzitter in de gemeenteraad, Gerard Ram. En daarmee bezat ze alle kwaliteiten die een VVD-staatssecretaris nodig heeft.

Een van de weinige zaken waar Barbara zich in het café wèl hartstochtelijk over uitsprak – en waar ik me, in tegenstelling tot veel van haar andere politieke keuzes, in kon vinden- was de verderfelijkheid van de communistische praxis. Als kind had ze in Kroatië gezien en gehoord wat Tito en diens opvolgers teweegbrachten. Haar familie en vrienden waren getroffen door, zoals ze het zelf noemde, een ‘giftig mengsel’ van communisme en nationalisme. Het was voor haar een belangrijk motief om liberale politiek te gaan bedrijven.

Ik kan me vergissen, maar volgens mij hebben we met Barbara Visser voor het eerst sinds 1948 -PvdA’er Joris in ’t Veld- weer een Zaandamse vertegenwoordiger in het kabinet. Barbara Visser op defensie. Kim Jong-un, Raúl Castro en Xi Jinping mogen wel oppassen.

 

Ski Heil

14 Okt

“Oostenrijkse ex-neonazi dicht bij pluche”, kopte Het Parool gisteren. De extreemrechtse FPÖ doet morgen mee aan de Oostenrijkse parlementsverkiezingen en haar leider, Heinz-Christian Strache, werd al op zijn twintigste gearresteerd toen hij meeliep in een mars van neonazi’s. Sindsdien lijkt hij niet veel milder te zijn geworden. De FPÖ wordt waarschijnlijk de tweede partij van Oostenrijk en regeringsdeelname is een serieuze optie.

Begin 1981 ging ik, negentien jaar oud, voor het eerst op skivakantie. In Oostenrijk, in het plaatsje Oberperfuss. Ik kreeg skiles van een al wat oudere man, Louis. Toen ik op een gegeven moment naast hem in de stoeltjeslift belandde, kwamen we -vraag me niet waarom- te spreken over de Tweede Wereldoorlog. Louis had gevochten aan het Oostfront, een tijd waarover hij weemoedig vertelde in de liftminuten naar de bergtop.

Tijdens de afsluiting van de laatste skiles vroeg Louis of we een cirkel wilden vormen. Met een stuk of tien beginnende wintersporters vormden we, al schuifelend, voorzichtig de gewenste figuur. Louis zei dat we nu allemaal tegelijk ons rechterbeen moesten optillen en de achterkant van onze ski in de sneeuw moesten plaatsen, zodanig dat de rechterski schuin omhoog stak. Toen we daarin na enige moeite slaagden, vroeg hij ons hem hardop na te zeggen. “Ski heil”, klonk het driemaal. En wij, brave Hollanders, volgden hem in zijn strijdkreet. Pas later realiseerde ik me dat ‘Ski Heil’, zeker op z’n Duits uitgesproken, wel erg lijkt op ‘Sieg Heil’.

Louis is waarschijnlijk niet meer in leven. Maar ik ben wel benieuwd wat hij anno 2017 zou hebben gestemd.

Oberperfuss, februari 1981

Freek de Jonge, verzetsstrijder

7 Okt

Een paar jaar geleden hield Freek de Jonge in het Zaans Museum ten overstaan van betrokkenen bij  het oorlogsproject Monumenten Spreken (zie de website) een prachtige inleiding. Daarbij vertelde hij onder meer dat ‘verzet’ het eerste woord was dat hij, geboren in 1944, hoorde. Waarna hij, als ik me goed herinner, zijn moeder citeerde, die tegen haar echtgenoot zei: “Verzet jij de wieg even.” Deze week herhaalde hij de grap tijdens een bijeenkomst van het Netwerk Oorlogsbronnen, en opnieuw had hij de lachers op zijn hand.

Weinig mensen weten het, maar Freek de Jonge maakte inderdaad deel uit van het vaderlandse verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het bewijs vond ik daags na de meeting  van het Netwerk Oorlogsbronnen, in een archiefstuk uit 1945 of 1946.

U gelooft me niet?  Klik even op de zinnen hieronder.

Blijf van Thierry’s deur

13 Sep

Op 30 maart 2006 gooide de Zaanse actievoerder Joke Kaviaar tijdens een commissievergadering van de Zaanstedelijke gemeenteraad een zak visafval over wethouder Harm Jan Egberts. Ze protesteerde daarmee tegen het voornemen om bajesboten in Zaanstad neer te leggen waarin uitgeprocedeerde asielzoekers zouden worden opgesloten. Het was overigens niet Jokes bedoeling om de plastic zak met vis over Egberts’ maatpak te storten -de vis had op de tafel vóór hem moeten landen-, maar door een onhandige ingreep van een bewaker kreeg de wethouder onverwacht een vreemd luchtje.

Ik was aanwezig tijdens die beruchte commissievergadering, en wel als raadslid van de politieke partij ROSA. Wij hadden ons, samen met Democratisch Zaanstad, op dat moment als enigen voluit gekeerd tegen het voornemen om de bajesboten aan te meren. Maar er was hoop; GroenLinks, de PvdA, de SP en de ChristenUnie verkeerden in tweestrijd over de weinig humanitaire schepen. En daarmee was een raadsmeerderheid tegen de boten binnen handbereik. Dat veranderde op slag met Kaviaars omkeeractie. ROSA werd door sommige partijen (onterecht) gezien als een handlanger van de visgooister en er werd zelfs geëist dat wij, als enigen, publiekelijk afstand namen van dat onnozele gooi- en smijtwerk. Het momentum was vervlogen, de boten kwamen er. Met dank aan Joke Kaviaar.

Ik moest daar aan denken toen de grachtengordelvoordeur van Thierry Baudet tot tweemaal toe werd beklad en er ook nog eens het een en ander aan onwelriekends zijn huis werd binnengeschoven. De dader(s) moet(en) zich kostelijk hebben vermaakt over de naar eigen inzicht ongetwijfeld geslaagde actie en de breed uitgesponnen media-aandacht nadien (je zou willen dat al die door extreemrechts bekladde islamitische centra in Nederland de helft van die exposure kregen). De smeeractie laat mijns inziens echter toch vooral zien dat hier sprake is van het tactisch inzicht van een garnaal. Thierry en de zijnen kunnen zich dankzij het RAFF -fijne naam…- volop wentelen in de slachtofferrol. En de mensen en organisaties die zich via intelligenter en beschaafder wegen keren tegen het voortdurende racisme en seksisme van Baudet c.s. worden nu door velen vereenzelvigd met de deurkladderaar(s) in Amsterdam.

Met sommige vrienden heb je geen vijand meer nodig.

Allah-Las: bekend om de verkeerde reden

24 Aug

In 2013 speelde de Amerikaanse rockband Allah-Las op het festival Into the Great Wide Open. Het was druk op het hoofdveld waar ze hun set afwerkten, maar niet zo druk dat ik niet toevallig Eelko Anceaux tegen het lijf liep. Eelko was de tourmanager van de Allah-Las, maar dat ontdekte ik pas die dag. Ik kende hem vooral van zijn vele werkzaamheden, jaren eerder, voor De Waakzaamheid (Koog aan de Zaan) en Drieluik (Zaandam). Eelko was moe. Het bandoptreden op Vlieland was naar ik me herinner het laatste in een lange tournee, en zowel de groep als de tourmanager kon wel wat rust gebruiken. Het optreden viel me wat tegen, alle oprechte enthousiasme van Eelko ten spijt. Ik vond de muziek te vlak en te eentonig om lang te boeien.

Eigenlijk was ik Allah-Las alweer vergeten. Tot gisteravond, toen het er even op leek dat er een poging tot een aanslag was gepland in of rond de Rotterdamse zaal waar ze zouden optreden. Of Eelko ook dit keer een rol speelde bij hun optreden; geen idee. Hopelijk zijn de bandleden en hun entourage niet te veel geschrokken van alle tumult. De groep is nu in Nederland bekender dan ooit, maar helaas we om de verkeerde reden. Enfin, om ze toch nog even te laten horen heb ik hier een nummertje van ze klaargezet. 

Allah-Las op Into the Great Wide Open 2013

De teloorgang van Powned. Eindelijk

19 Aug

Het deed me deugd, het verhaal in de Volkskrant van vanochtend over de implosie van omroep Powned. De medewerkers daar lopen weg, de interne onvrede over de te rechtse koers groeit, het ledenaantal is bijna gehalveerd, de tv-kijkers zijn massaal afgehaakt en de schade door haatzaaiende en fakeberichten (onder meer over de zwembadgasten voor wie het maar lastig was dat er een Syrische asielzoeker in hun bijzin was verdronken en de nep-reportages over een nep-asielzoeker) is aanzienlijk.

Een maand of wat geleden had ik zelf even te maken met Powned. De voorzitter van de in Zaandam gevestigde Vrije Democratische Partij had homofobe en antisemitische teksten geuit en een verslaggeefster van Powned belde. Ze was met haar cameraman in de buurt en of ze wat commentaar kon komen halen. Weigeren was geen optie. Tien minuten later stapten ze al binnen. Terwijl Nadia Poeschmann suggestieve teksten op me afvuurde, maakte haar cameraman van de gelegenheid gebruik om ongevraagd het prikbord met interne mededelingen te filmen. Gelukkig had ik mijn collega’s al verzocht om hun computers op zwart te zetten en privacygevoelige informatie van hun bureaus te halen.

Enfin, uiteindelijk haalden alleen de discriminerende uitspraken van de VDP-voorzitter het scherm en bleef tot mijn opluchting mijn hoofd buiten beeld. Ik was blijkbaar iets te genuanceerd om voor uitzending in aanmerking te komen. En zo kon Powned een nieuw pareltje toevoegen aan het al maar stigmatiserender assortiment.

Dat dit met omroepgelden opgetuigde speeltje van grootverdiener Dominique Weesie maar snel ten onder mag gaan.