Een en ander was voor mij reden om bezwaar aan te tekenen tegen de beknibbeling van overheidswege. En gebruik te maken van de aansluitende hoorzitting. De goedlachse heer Stolk wilde zowaar wel toegeven dat er op sommige momenten door de AIVD met twee maten was gemeten. Wat hem verwijtende blikken opleverde van mevrouw Eckhardt, die duidelijk geen zin had in het maken van overuren om ontbrekende verhalen op te zoeken. Ze kwam er niet helemaal uit, deze veiligheidsdame. Begon veel zinnen met ‘Ja, maar’. Om vervolgens vast te lopen in haar eigen redenering. Ze bestreed zelfs uitspraken van rechtbanken, de minister en de Raad van State. En waar ik aanvoerde dat een oud-collega van haar in een boek uit de school had geklapt over de BVD-praktijken van weleer reageerde ze zuinigjes ‘dat de meeste AIVD’ers zich wel aan de regels hielden’.     Veel vertrouwen heb ik niet dat deze ambtenaar serieus aan het werk gaat om de opgevraagde documentatie op te diepen.

De Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst blijft een staat binnen de staat. Levensgevaarlijk. En af en toe behoorlijk onnozel. Binnen een week of zes hoor ik of mijn bezwaarschrift extra gegevens  heeft doen losweken. We’ll see.

Het toeval wil dat ik gisteren een bezoek bracht aan het Nederlands Instituut voor Militaire Historie en daar een brief aantrof over de Zaanse betrokkenheid bij de eerste politionele actie. Die ging op 21 juli 1947 van start op Java en leidde onder meer tot het bloedbad van Rawagede, waarbij meer dan vierhonderd onschuldige mannen werden geëxecuteerd door het Nederlandse leger. Tot op de dag van vandaag heeft niemand daarvoor verantwoording hoeven af te leggen.

Bij deze eerste politionele actie werd onder meer de 20.000 man sterke Tweede Divisie ingezet, vooral bestaande uit dienstplichtige Nederlandse militairen. In bovengenoemde brief (aanhef: ‘Zeer geheim’) bedankt de minister van Oorlog, Alexander Fiévez (KVP), vier dagen na de eerste Nederlandse aanval de directie van het Zaandamse  wapen- en munitiebedrijf Artillerie Inrichtingen. Deze leverancier van zo ongeveer elk benodigd stukje oorlogstuig aan het Nederlandse leger wordt uitvoerig geprezen, omdat  het ‘op zeer lofwaardige wijze heeft bijgedragen tot de mogelijkheid van snelle uitzending der 2e Divisie’. Zonder de Artillerie Inrichtingen geen vlotte politionele actie, daar komt het zo ongeveer op neer.

Nederland was in die tijd een massamoordende natie en de Artillerie Inrichtingen vormden de hofleverancier die al dat geweld en gemoord mogelijk maakte. Jammer dat Fiévez niet meer leeft. Hij was het strafrechtelijk vervolgen meer dan waard geweest.

Alexander Fiévez (1946), oorlogsminister van 1946 tot 1948.

Her en der lopen dus afgekeurde PTSS-agenten met een politiepasje op zak. Ze hoeven er maar mee te zwaaien en ze komen overal binnen. Sommigen zijn depressief. Anderen (ook) kwaad. Er zijn inmiddels (ex-)dienders die hun wapen hebben ingezet tegen anderen en/of zichzelf. Het zijn, kortom, wandelende tijdbommen en hulpbehoevende slachtoffers ineen.

Mooie klus voor Ivo Opstelten om daar heel snel een oplossing voor te vinden, lijkt me.

Rick Franx, oprichter van de stichting PTSS Support en voormalig leerling-agent in het korps Zaanstreek-Waterland, zit getraumatiseerd thuis 

De Bond van Nederlandse Architecten heeft een paar honderd gloednieuwe Nederlandse gebouwen geselecteerd en het publiek mag daar een keuze uit maken. Daaronder bevinden zich maar liefst twee gebouwen in Zaanstad: het nieuwe gemeentehuis en het Fietspakhuis op de Zaandamse Vinkenstraat. En dat laatste object stond gisteren zelfs in de publieks top-10 van mooiste, beste of interessantste (de criteria zijn me niet helemaal duidelijk) gebouw. De short list, zeg maar. Wie had dat verwacht? Ik niet in ieder geval.

Hoe dan ook, gefeliciteerd. En mag er nu ook nog een mooie stalling komen op de kop van de Gedempte Gracht? Want hoe gratis en aangenaam het pakhuis misschien ook is, het is te ver van veel winkels.

Op 12 mei vindt overigens de uitreiking plaats van de BNA-trofee. U kunt dus nog even meestemmen.

De Angels lijken opeens overal te zijn. Raar.

Wat volgt is absurd. Programma-onderbrekingen. Een Nieuwsuur-uitzending die bijna geheel in het teken staat van het ongeval. De dames van dienst in stemmig zwart. De Journaal-lezers eveneens. Vijf zaterdagse pagina’s Volkskrant over de onfortuinlijke skiër. Plus nog wat columns.

Dezelfde dag dat de pakken sneeuw neerdaalden op Johan Friso werd bekend dat Anil Ramdas dood was. Hoewel die zijn best had gedaan om heel wat meer voor de samenleving te betekenen dan welk koningskind ook, werd hij in de Nieuwsuur-uitzending afgescheept met enkele obligate zinnen. Op de dag dat Johan Friso werd uitgegraven, vielen in Pakistan 23 doden bij een bomaanslag. Het leverde de slachtoffers vier regeltjes op in de Volkskrant, op pagina 18.

Voor mijn gevoel ging hier iets heel erg scheef in de verslaggeving.  

Maar waar het college steken liet vallen, is de fractie van Democratisch Zaanstad zelfs niet in staat om twee breinaalden bij elkaar te krijgen. Het is het bekende liedje: DZ vermoedt dat er iets loos is, slaat er uiterst selectief wat stukken op na en concludeert vervolgens dat de gemeente het weer he-le-maal fout heeft gedaan. Het resultaat is de in medische kringen bekende Aandoening van Aart: een mix van bijziendheid en paranoïa. Aart Molenaars fractielid Eric Sellmeijer is inmiddels ook besmet met deze kwaal. Op zijn weblog gooit hij feiten en meningen door elkaar, met als conclusie dat de leerlingen van basisschool Octant les krijgen bovenop een potentieel dodelijk mengsel van asbest, zware metalen en cyanide. Voeg daarbij zijn beschrijving van een moeder ‘met tranen in de ogen’ en zijn verslag van een leerling met een ‘hartverscheurend’ verhaal (“Ik ben bang dat ik nu besmet ben geraakt met kanker. Zal ik ooit dood gaan aan kanker?”) en de soap is compleet. Aart Molenaar fokt ouders en leerlingen nog wat verder op, via tweets en raadsdebatten (“Bewust veroorzaakte bodemverontreiniging in nieuwbouwwijken is niet nieuw. In 1980 gifschandaal Lekkerkerk.”). Geen wonder dat er een lichte hysterie is uitgebroken in en om Octant.

Afgelopen donderdag was er de ontnuchterende mededeling dat het allemaal wel meeviel met de milieugevaren in dit stukje Saendelft. Reagerend op het gestook van Aart Molenaar zei Rita Visscher (ChristenUnie) ‘minstens vijf moties van wantrouwen’ te hebben verwacht. (D)emocratisch Zaanstad hield ze vooralsnog in de achterzak. Zit ik alleen nog met de vraag: wordt het zo langzamerhand geen tijd voor een motie van wantrouwen tegen de DZ-fractie?

In november 2008 diende de VVD-fractie bij monde van raadslid Els Veenis-Kaak een motie in waarin de komst van een stadsstrand werd bepleit. De partij noemde haar strandwens enige tijd geleden nog één keer, in een krachteloos bijzinnetje. Daar bleef het bij. Verantwoordelijk wethouder ten tijde van de motie was Piet Keijzer. Die zag er niet veel in, want Zaanstad had volgens hem al een stadsstrand, bij de Jagersplas. Daarmee gaf hij helaas te kennen de gedachte achter een stadsstrand niet te begrijpen. Hoewel het overgrote deel van de raad de VVD-motie steunde, deed het college er niets mee.

Sinds 2010 zit de VVD niet meer in de oppositie, maar in het college. Volop kansen dus om het stadsstrand op poten te zetten. De ene VVD-wethouder (Barbara Visser) heeft economische zaken in haar portefeuille, de andere (Dennis Straat) ruimtelijke ontwikkeling en grondzaken. Het blijft echter akelig stil rond dit dossier. Het is een van de vele moties die niet zijn of worden uitgevoerd. Het college wil niet. En de gemeenteraad gedraagt zich in meerderheid als een tandenloze tijger. 

Ik wens Bas vanavond veel succes.

Stadsstrand Blijburg, Amsterdam

Aparte naam, Diondry. Wie zijn zeldzame voornaam – er is er maar één van in heel Holland - googelt komt onder meer uit bij de moeder van Diondry, die haar middelvinger opsteekt naar de fotograaf (‘Mami says fuckk’). Dat zal De Deur toch niet in gedachte hebben gehad toen ze Diondry inzetten voor hun zendingswerk.

Ja mensen, Diondry was zondig, maar heeft inmiddels de Heer gevonden. Toen hij 19 was. En opnieuw toen hij 22 was. In zijn eigen woorden: “Ik had een studie, goede baan, geld en meisjes.” Erger nog: “Vakantie, meisjes, uitgaan en vechtsporten.” Zeg nu zelf, veel zondiger kan toch niet. Veel leuker ook niet trouwens, maar dat is een ander en ongetwijfeld heidens verhaal.

Enfin, Diondry werd helemaal depri van zijn duivelse leven. “Kan ik er niet gewoon een einde aan maken door zelfmoord te plegen?”, mijmerde hij. Bij nader inzien besloot hij dat bidden misschien ook kon helpen. Eind goed, al goed, zult u denken. Want zoals de flyer vermeldt: “God geeft hoop.” Helaas, Diondry kreeg rugklachten. En knieklachten. En enkelklachten. Kun je bidden wat je wil (nog meer knieklachten…), maar dan is er dus toch een dokter nodig. Diondry verenigde dit keer het nuttige met het nutteloze. “Ik moest nieuwe steunzolen halen. (…) Ik besloot te bidden.” En o wonder (nummer 2!), weg was de pijn. “Ik had geen platvoet meer.”

Resteert er één vraag. Waar Diondry vast een antwoord op heeft. Die god van jou, is dat nou een sprookje? Of is het een orthopeed?

Hoe dan ook, beterschap. In alle opzichten. Sterkte met je moeder. En nog dank voor de wijze les. Ik weet nu namelijk eindelijk waar de zegswijze ‘zo gek als een deur’ vandaan komt. 

Ik vind het een actie die navolging verdient. Beste Zaanse colleges en raadsleden, geen de redactie van Dagblad Zaanstreek een steuntje in de rug. Laat de grootgraaiers van de Telegraaf Media Groep weten dat de pluriforme pers en de lokale democratie in gevaar zijn. Het is in uw eigen belang. En het onze uiteraard.